Ίσως πολύ…

[read in English]

Μεγαλώνεις στην Ελλάδα.

Μαθαίνεις να είσαι περήφανος και να εκτιμάς την κληρονομιά σου.

Αγαπάς την κουλτούρα, την ιστορία, τους ανθρώπους και τον ήλιο.

Μοιάζει να πιστεύεις ότι οι άλλοι θα έπρεπε να σε σέβονται, ίσως ακόμα και να σε ζηλεύουν;

Ίσως πολύ παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται.

 

Και μετά ενηλικιώνεσαι και βγαίνεις στον κόσμο.

Και διαπιστώνεις περισσότερα για τους ομοεθνείς σου.

Και για όσους ζουν μακριά από το σπίτι τους.

Ίσως πολύ μετά.

 

Μαθαίνεις ότι οι συντοπίτες σου έχουν κι αυτοί τα ελαττώματά τους.

Ότι ξεχνούν την κληρονομιά τους και ζουν μόνο για το σήμερα.

Και τους εαυτούς τους.

Και δαγκώνεις τη γλώσσα μαζί με την εθνική σου περηφάνια.

Ίσως πολύ δυνατά.

 

Μετά, έρχεται το καλοκαίρι του 2015.

Και γίνεται το καλοκαίρι της μεγάλης ντροπής.

Και του μεγάλου φόβου.

Επειδή ό,τι έχεις κτίσει στη ζωή σου απειλείται.

Και όλοι οι άλλοι γύρω σου μοιάζουν να σε απεχθάνονται ή να σε λυπούνται.

Εσένα και τους συντοπίτες σου.

Ίσως πολύ εγωκεντρικό.

 

Επειδή η πραγματική τραγωδία αυτή τη φορά δεν είναι ελληνική.

Και όσο εσύ ανησυχείς ότι όλα αυτά για τα οποία δούλεψες,

όλα αυτά για τα οποία δούλεψαν οι γονεί σου,

μπορεί να γίνουν τίποτα,

άνθρωποι από την άλλη όχθη της θάλασσας πραγματικά έχασαν τα πάντα.

Ίσως πολύ υπερβολικό.

 

Έχουν ακόμα ο ένας τον άλλον…

Όντως όμως;

 

Και μετά, μια φωτογραφία βγαίνει στο διαδίκτυο.

Και ένα άψυχο κορμάκι, μικρό και εύθραυστο σαν κούκλα,

τα βάζει όλα ξανά σε προοπτική.

Ίσως πολύ σοκαριστικό.

 

Επειδή εσύ έχεις ακόμα το Σπίτι Σου.

Κι έχεις ακόμα να κάνεις τη Δουλειά Σου.

Και είσαι πραγματικά τυχερή που σου δίνεται η ευκαιρία να επικοινωνήσεις και να εγείρεις συναίσθηση και να καταδείξεις αιτίες.

Όχι για να κατηγορήσεις, αλλά για να μοιραστείς την ανησυχία σου.

Ίσως πολύ αργά.

 

Άντε λοιπόν, ξεκινάμε;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code