Αφήνοντας Ίχνη

[read in English]

Η Γερμανία δεν είναι μία αναπτυσσόμενη χώρα από πληθυσμιακή πλευρά. Για δεκαετίες, ο πληθυσμός της μάλλον μειώνεται παρά αυξάνεται. Με τους νόμους της λογικής επομένως, θα έπρεπε να υπάρχει αρκετός χώρος για όλους, ακόμα κι αν αυτή η τάση μακροχρόνια αντιστρεφόταν από τους πρόσφυγες που φτάνουν στη χώρα. Στο Μόναχο ωστόσο, δεν συμβαίνει αυτό. Χωρίς να θέλω να γίνω ανούσια σαρκαστικός, είναι γεγονός ότι η στέγαση είναι ιδιαίτερα προβληματική στη Βαυαρική πρωτεύουσα, στο σημείο που κοντεύουμε να φτάσουμε σε καταστάσεις παρόμοιες με του Λονδίνου. Και όπως η δημόσια διοίκηση αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες στην εξεύρεση στέγης για τους πρόσφυγες, είναι επίσης ΠΟΛΥ δύσκολο να βρει κανείς χώρο για να φιλοξενήσει ένα εργαστήριο, για παράδειγμα ένα θεατρικό εργαστήριο, για παράδειγμα με τη συμμετοχή προσφύγων και μη, για παράδειγμα στο πλαίσιο του Phone Home.

 

Δεν είναι ότι το Pathos Theater, η γερμανική βάση του Phone Home δεν είχε αρκετές αίθουσες στη διάθεσή του – υπάρχει ένας χώρος προβών (το Pathos Atelier) και φυσικά η παραδοσιακή σκηνή του θέατρου, το Pathos, ένα πρώην εργοστάσιο πυρομαχικών που χρησιμοποιείται ως θεατρική σκηνή από τη δεκαετία του ’80. Ακόμα πιο επιβλητική, υπάρχει και η σκηνή Schwere Reiter που αξιοποιείται για μεγαλύτερες παραγωγές. Ωστόσο, όταν αποφασίσαμε να επεκτείνουμε τα θεατρικά εργαστήρια που αποτελούν το πρώτο σκέλος του Phone Home σε μια σειρά εκδηλώσεων που θα διαρκούσαν μισό χρόνο, η Angelika Fink κι εγώ αρχίσαμε να αναζητούμε ένα χώρο που θα μπορούσε να χρησιμοποιείται μόνιμα για τον σκοπό αυτό και να αναπτύσσεται μαζί με το project.  Αναζητούσαμε ένα χώρο που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως τόπος που συγκεντρώνονται ιστορίες και αφήνονται ίχνη – που θα μπορούσε, με λίγα λόγια, να εξελιχθεί σε μια προσωρινή στέγη για τους συμμετέχοντες και τα project τους.

 

Ένας τέτοιος χώρος θα έπρεπε να βρεθεί στην ίδια γειτονιά, στην περιοχή που αποκαλείται Kreativquartier – ένα σύμπλεγμα παλιών εργοστασιακών κτιρίων που αναμένεται να «αξιοποιηθεί» σε μερικά χρόνια, αλλά για την ώρα έχει ευτυχώς αφεθεί στην τύχη του, στεγάζοντας πολλές πολιτιστικές πρωτοβουλίες και οργανισμούς. Το αστείο είναι ότι υπάρχουν πολλοί τέτοιοι χώροι διαθέσιμοι στο σύμπλεγμα και όλοι ανήκουν στο Δήμο του Μονάχου, αλλά για λόγους τακτικής, πολιτικούς ή και εν μέρει ουσιαστικούς, πολλά από τα κτίρια του Kreativquartier έχουν χαρακτηριστεί ως «ετοιμόρροπα» και άρα η χρήση τους απαγορεύεται. Κανένας δε γνωρίζει πραγματικά πώς κάποιοι άνθρωποι, πρωτοβουλίες ή οργανισμοί αποκτούν την πρόσβαση για να χρησιμοποιήσουν κάποιον από τους χώρους – πράγμα το οποίο συμβαίνει παρά τον επαπειλούμενο κίνδυνο «κατάρρευσης» που διατρέχει το σύμπλεγμα. Έτσι, αποφασίσαμε να πέσουμε στα βαθιά και ανεξερεύνητα νερά της αυτοδιοίκησης: τηλεφωνήσαμε, στείλαμε email και επίσημες επιστολές, αιφνιδιάσαμε και παρενοχλήσαμε τοπικούς λειτουργούς. Περιμέναμε εβδομάδες και μήνες και τελικά λάβαμε μία απάντηση: το project μας άξιζε βεβαίως να λάβει βοήθεια, αλλά επειδή ακόμα δεν είχαμε την επίσημη υποστήριξη του Δήμου, υπήρχε κώλυμα.  Από την άλλη, οι συγκεκριμένοι χώροι για τους οποίους είχαμε αιτηθεί τελούσαν «υπό κίνδυνο κατάρρευσης» και κανένας άλλος χώρος στο σύμπλεγμα δεν ήταν διαθέσιμος, οπότε «συγγνώμη αλλά δεν μπορούμε να σας βοηθήσουμε»…

 

Πρέπει κανείς να είναι προετοιμασμένος για κάποιες απογοητεύσεις όταν προσπαθεί να οργανώσει ένα τόσο μεγάλο project, σκεφτήκαμε. Προσωπικά, κατέγραψα με πολλή προσοχή τα επιχειρήματα και τον τόνο της κουβέντας, επειδή, στην τελική, ήταν κι αυτά μέρος της έρευνας για το project. Και, αφού τελικά υπήρχαν άλλοι χώροι διαθέσιμοι, η Angelika Fink είχε την ιδέα να αφιερώσει την ίδια τη σκηνή Pathos για τη φιλοξενία των εργαστηρίων και να την μετονομάσει ως New Pathos Home, έναν τόπο συνάντησης μέσα στο Kreativquartier για εκείνους που έχουν μόλις φτάσει στο Μόναχο ως πρόσφυγες και όσους ζούσαν πάντα εδώ. Βέβαια, υπάρχουν και άλλες εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα στο Pathos, οπότε έπρεπε να διαφοροποιήσουμε λίγο το πλάνο μας ως εξής: θα έπρεπε να γίνουμε κι εμείς νομάδες, δεν θα είχαμε τη δυνατότητα να συγκεντρώνουμε υλικό στο χώρο κάθε εβδομάδα, αλλά θα έπρεπε να μαζεύουμε τα πάντα μετά από κάθε εργαστήριο.

 

Μαζί με τους άλλους τακτικούς επισκέπτες του Pathos, προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να δουλεύουμε δημιουργικά, αφήνοντας ίχνη χωρίς όμως να επηρεάζουμε άμεσα άλλες δραστηριότητες. Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι ο παγκόσμιος χάρτης που ζωγραφίσαμε (με την καθοδήγηση της Katrin Petroschkat, της σκηνογράφου και βιντεογράφου μας) σε ένα από τα προπαρασκευαστικά εργαστήριά μας, πάνω στον οποίο μελλοντικοί συμμετέχοντες θα καλούνται να καταγράψουν την πορεία που ακολούθησαν για να φτάσουν στη Γερμανία. Χρειάστηκε να τοποθετήσουμε ένα χαλί στο πάτωμα, το οποίο η χορογράφος και ενδυματολόγος μας, Antonia Puetz,  κατάφερε να εξασφαλίσει με χορηγία, αλλά είναι και αυτό ένα από τα αντικείμενα που πρέπει να μαζεύουμε κάθε φορά.

 

Στο μέλλον, σίγουρα θα ζωγραφίσουμε περισσότερο – πρακτική δουλειά που θα μας βοηθήσει με έναν πολύ απλό αλλά και πολύ αποτελεσματικό τρόπο να επικοινωνήσουμε με τα παιδιά από τον γειτονικό προσφυγικό καταυλισμό – και θα αφήσουμε περισσότερα ίχνη.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code