Ευ(α)τυχείς Συγκυρίες

[read in English]

Συμβαίνει συχνά να νιώθω δέος μπροστά στην τροπή που παίρνουν τα πράγματα και πόσο σταθερά τυχαία, αλλά την ίδια στιγμή προβλέψιμη, μπορεί να νιώσει κανείς πως είναι η ζωή του.

Ίχνη από σκέψεις του παρελθόντος μετουσιώνονται σε οικεία πρόσωπα στο παρόν, ενώ συζητήσεις και αισθήσεις του σήμερα διατηρούν μια παράξενη οικειότητα και μπορεί να σε ξαφνιάσουν ανέλπιστα κάποια στιγμή στο μέλλον.

Μια πρωινή διαδρομή στο λεωφορείο Νο. 8 από το Bethnal Green, γεμάτο με  γυναίκες με μπούρκες και δύο Ιταλίδες να ξεφωνίζουν τις ερωτικές περιπέτειές τους χασκογελώντας από τη γαλαρία. Ένα συγκρότημα με τραγουδιστές από τέσσερις διαφορετικές Βαλκανικές χώρες να ερμηνεύουν a cappella παραδοσιακά λαϊκά τραγούδια για ένα εκστατικό ακροατήριο στη Θεσσαλονίκη. Μια παρέα ερασιτεχνών νεαρών ηθοποιών από το Αφγανιστάν να κλέβει τη σκηνή από έμπειρους επαγγελματίες πρωταγωνιστές στα γυρίσματα μιας προηγούμενης παραγωγής μας. Η συνάντηση με έναν από αυτούς τους νεαρούς ηθοποιούς τόσα χρόνια μετά, στα εργαστήρια του Phone Home και η διαπίστωση ότι πλέον ερμηνεύει ρόλους στο θέατρο, δίπλα σε δημοφιλείς Έλληνες ηθοποιούς. Η αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας ανάμεσα σε ξένους. Μια πρόσκληση να «μπω στον κύκλο της εμπιστοσύνης, κατά τη διάρκεια συζήτησης μετά από παράσταση τραγωδίας του Ευριπίδη μέσα σε φυλακή. Δάκρυα να τσούζουν τα μάτια μου στο αναπάντεχο άκουσμα ελληνικών, μετά από πολλούς μήνες στο εξωτερικό – και το κορίτσι ρώτησε απλά τη φίλη της: «Ψωμί του τοστ έχουμε;»… Να μοιράζομαι μια από τις πιο σπαρακτικές αναμνήσεις μου σε μια ανύπαρκτη γλώσσα με ανθρώπους που μόλις γνώρισα, αλλά με τους οποίους αισθάνομαι ήδη ισχυρό δεσμό μέσω της δουλειάς μου στο Phone Home

Έχουμε την τάση να χάνουμε την προοπτική μας και να ζούμε πολύ μέσα στο ίδιο μας το καβούκι. Και σπάνια κάνουμε παύση για να σκεφτούμε πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα, αν απλά είχαμε γεννηθεί σε διαφορετική εποχή ή σε άλλο τόπο. Αλλά κάποτε αρχίζουμε να επιλέγουμε τους τόπους που θα περάσουμε τα χρόνια μας. Και τους ανθρώπους με τους οποίους θα τα μοιραστούμε. Ποια είναι τότε η δικαιολογία μας; Μπορεί να νιώθουμε τυχεροί ή αμήχανοι, ευλογημένοι ή ακόμα και ένοχοι: επειδή μπορεί να χρειαστεί η τραγωδία κάποιου άλλου να γίνει μάθημα για τη δική μας ζωή. Η αλήθεια είναι ότι, τελικά, αυτό που έχει σημασία είναι τι επιλέγουμε να κρατήσουμε από όλα αυτά.

Και να συνεχίζουμε να ζούμε χωρίς φόβο. Και χωρίς παρωπίδες.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code