Μικρή Μπλε Κουκίδα

[read this post in English]

Στις 14 Φεβρουαρίου 1990, το διαστημόπλοιο Voyager τράβηξε αυτή τη φωτογραφία από έξι δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά. Ο φυσικός και συγγραφέας Carl Sagan υποστήριξε ότι οι μηχανικοί της NASA τη δημοσίευσαν για να δώσουν σε όλους εμάς που ζούμε πάνω στη Γη μια αίσθηση προοπτικής – τόσο της μοναδικότητας του πλανήτη μας, όσο και του μικροσκοπικού του μεγέθους σε σχέση με το άπειρο σύμπαν. Πρόκειται πραγματικά για μια καταπληκτική φωτογραφία και ο Sagan έγραψε υπέροχα για αυτήν στο βιβλίο του Μικρή Μπλε Κουκίδα, τίτλος που μνημονεύεται συχνά πυκνά στο Facebook τα τελευταία χρόνια.

Παρακολούθησα αυτό το βίντεο, με εικόνες της Γης τραβηγμένες από το διάστημα να συνοδεύουν την αφήγηση του ίδιου του Sagan να διαβάζει αποσπάσματα από το βιβλίου του. Το link για το βίντεο ξεπετάχτηκε στο timeline της σελίδας μου στο Facebook σήμερα το πρωί, ανάμεσα σε ανταποκρίσεις για τις επιθέσεις της περασμένης Παρασκευής στο Παρίσι, επεξηγηματικά άρθρα για το χρονικό του μακελειού και υπενθυμίσεις για τις φρικτές πράξεις βίας που συνεχίζονται στην Κένυα, το Λίβανο και τη Συρία.

Πολλές από τις φωτογραφίες προφίλ των φίλων μου ήταν καλυμμένες από την τρίχρωμη γαλλική σημαία. Άλλοι είχαν ποστάρει μηνύματα ότι δεν σκόπευαν να συμμετάσχουν σε μια καμπάνια πένθους οργανωμένη από το Facebook για τη θηριωδία μιας χώρας σε βάρος μιας άλλης. Μια εφημερίδα δημοσίευε αποκλειστικές φωτογραφίες από το εστιατόριο La Belle Equipe. Μια άλλη φωτογραφίες πόλεων στη Συρία ισοπεδωμένων από βομβαρδισμούς. Ζωντανές ανταποκρίσεις από τις γαλλικές και αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές στη Ράκκα. Δολοφονικές επιθέσεις στο Πανεπίστημιο της Κένυας. Σε κάθε μεριά της μικρής μας μπλε κουκίδας, άνθρωποι φαίνεται να σκοτώνουν, να ακρωτηριάζουν, να υποφέρουν και να πεθαίνουν.

 

Υπήρχε ωστόσο και μια νότα αισιοδοξίας. Η εφημερίδα National είχε γεμίσει το πρωτοσέλιδό της με τον πηχυαίο τίτλο «Καλωσορίσατε στη Σκωτία», μνημονεύοντας τις 20.000 Σύριους πρόσφυγες (όχι αρκετοί, όχι αρκετοί…) που έφτασαν στη χώρα. Ένα γαλλικό τηλεοπτικό δίκτυο πρόβαλε τη συνέντευξη ενός πατέρα και του μικρού του γιου, όπου ο πατέρας εξηγούσε ότι τα λουλούδια έξω από το θέατρο Bataclan βρίσκονταν εκεί «ως προστασία από τα όπλα». Ίσως αυτές να ήταν μόνο κάποιες μικρές πράξεις συμπόνοιας σε έναν σκοτεινό κόσμο. Αλλά με βοήθησαν να αλλάξω λίγο τη διάθεσή μου. Και μετά, στα ‘σχετικά posts’, να που ξεπετάχτηκε και η μικρή μπλε κουκίδα.

 

Όπως μας υπενθυμίζει ο Carl Sagan, όταν συγκρίνεται με το αχανές διάστημα μέσα στο οποίο υπάρχει, ο πλανήτης μας είναι τόσο μικροσκοπικός που σχεδόν εξαφανίζεται. Όποιες κι αν είναι οι διαφορές που έχουμε μεταξύ μας, είναι ασήμαντες μπροστά στη διαφορά μεταξύ της ανθρωπότητας και του απέραντου κενού που μας περιβάλλει. Πιστεύω πως αυτό πρέπει να μας υπενθυμίζει τις υποχρεώσεις που όλοι έχουμε απέναντι στο διπλανό μας, ανεξάρτητα από ιδεολογία, θρησκεία, εθνικότητα, χρώμα δέρματος. Και σε ημέρες όπως αυτή, όταν δίπλα στη φωτογραφία της Γης από το διάστημα βλέπουμε άμαχους να τρέχουν πανικόβλητοι σε γνώριμους δρόμους, μου θυμίζει πόσο αναγκαίο είναι να μην ξεχνάμε ότι βαρβαρότητες συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο καθημερινά και ότι ο τρόπος για να εξαλείψουμε το μίσος δεν είναι η βία αλλά ο σεβασμός, η φιλία και η ειρήνη.

 

Το Phone Home είναι, υποθέτω, μια δράση που εμείς ως καλλιτέχνες, ως Ευρωπαίοι πολίτες και ως άνθρωποι μπορούμε να οργανώσουμε για να καλλιεργήσουμε αυτή τη φιλία και την ειρήνη. Ακούγοντας και λέγοντας ιστορίες ανθρώπων από διαφορετικές κουλτούρες μπορούμε να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλο καλύτερα και να ενισχύσουμε το αίσθημα της κοινής μας ανθρωπιάς. Είναι ένα μικρό αλλά σημαντικό βήμα που μπορούμε να κάνουμε για να καλλιεργήσουμε τις ίδιες αξίες που ενέπνευσαν τα τρία γαλλικά χρώματα πάνω στις φωτογραφίες προφίλ των φίλων μου – ελευθερία, ισότητα και αδελφότητα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code