Όταν Βρεθήκαμε στην Αθήνα

Η ηθοποιός Nadi KempSayfi, μέλος του θιάσου του Upstart Theatre από το Λονδίνο, μοιράζεται τις σκέψεις της από το εργαστήριο των συντελεστών του Phone Home στην Αθήνα.

[read this post in English]

Ο ήλιος μάς έκαιγε από ψηλά αυτές τις πρώτες ημέρες του Σεπτέμβρη, όταν η αγγλική ομάδα φτάσαμε στην Αθήνα για το τελευταίο στάδιο της έρευνας και ανάπτυξης του Phone Home. Οι οικοδεσπότες μας στο θέατρο Σφενδόνη κάτω από την Ακρόπολη, ήταν το ίδιο ζεστοί και φιλόξενοι όπως ο καιρός, με τα λαμπερά πρωινά και τα καυτά απογεύματα, με την κάθε στιγμή να έχει τη γεύση του ελληνικού καφέ και να ανάβει με έντονες καλλιτεχνικές συζητήσεις βουτηγμένες σε ρετσίνα και σουβλάκια μετά την πρόβα. Με την άφιξή μας στο θέατρο, καθένας από εμάς έλαβε ένα δεμένο αντίγραφο του κειμένου και την ενθάρρυνση από τους σκηνοθέτες να αφιερώσουμε τις επόμενες τρεις ημέρες στην επιμελή αποδόμησή του. Το κείμενο, το οποίο η ομάδα του Λονδίνου αργότερα θα αποκαλούσε τρυφερά TAICS (“Text As It Currently Stands”, δηλαδή «Κείμενο Όπως Έχει Για την Ώρα») ήταν ένα συναρπαστικό συνονθύλευμα από ιδέες και εικόνες, συγκεντρωμένες και συναρμολογημένες από τους δραματουργούς κάθε χώρας κατά τη διάρκεια των μηνών που παρεμβλήθηκαν από την τελευταία μας συνάντηση στο Μόναχο. Σε εκείνη τη συνάντηση, είχαμε περάσει τέσσερις απολαυστικές μέρες στο θέατρο Pathos με ένα ταμπελάκι με το όνομά μας στο στήθος και το αναζωογονητικό συναίσθημα ότι αυτό το project είχε την προοπτική να εξελιχθεί προς κάθε πιθανή κατεύθυνση. Έξι μήνες μετά και με μόνο λίγα νέα πρόσωπα στην ομάδα, τα ταμπελάκια δεν ήταν απαραίτητα, αλλά οι δημιουργικές προσδοκίες ανάμεσά μας φτερούγιζαν σε συντονισμένες συχνότητες.

Περάσαμε τις πρώτες μας ώρες ως πλήρης θίασος διαβάζοντας τις 100 περίπου σελίδες του κειμένου, καθισμένοι γύρω από ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι στο κέντρο της αθηναϊκής θεατρικής σκηνής. Εκφράστηκαν ερωτήματα, δημιουργικές επιλογές και δοκιμαστικά πλάνα για τις τεχνικές δοκιμές κάποιων από τις πιο φιλόδοξες από τεχνολογικής άποψης σκηνές. «Θα το δοκιμάσουμε!» ήταν το μοτίβο των σκηνοθετών και οι ηθοποιοί απλά αντάλλασσαν χαμόγελα. «Αυτό είναι τρέλα!» μου είπε χαμογελώντας η συνάδελφός από το Μόναχο, Melda, όταν καθίσαμε να φάμε μαζί το μεσημέρι. Και τα χαμόγελα συνεχίστηκαν. Τι παραπάνω μπορούσαμε να πούμε; Υπήρχε μια μαγεία σε αυτή την αίσθηση του συγκροτημένου χάους. Το Phone Home φαίνεται να έχει αποκτήσει μια δική του ζωή, και νομίζω ότι κανείς από εμάς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ξέρει ακριβώς τι θα συμβεί στη συνέχεια ή τι να περιμένει ή ακόμα κι αν οι ίδιοι οι ‘Θεοί’ (όπως είχαμε ονομάσει μεταξύ μας εμείς οι ηθοποιοί τους τρεις σκηνοθέτες) είναι σίγουροι για το πού μας οδηγούν.

Αυτήν ακριβώς τη δυσκολία κατάφερε να εκφράσει με απόλυτη ακρίβεια η Angelika, μέλος της γερμανικής ομάδας, κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνάντησης ηθοποιών και τεχνικών: το Phone Home είναι αδυσώπητα επίκαιρο. Το project ξεκίνησε το ταξίδι του πολύ πριν η προσφυγική κρίση έρθει στο προσκήνιο της ευρωπαϊκής συλλογικής νοοτροπίας και στην κορυφή των διεθνών ειδήσεων. Και τώρα βρισκόμαστε στη θέση να αυτό-ανακρινόμαστε για την αντίληψή μας γύρω από την έννοια ‘σπίτι’, τη στιγμή που βιώνουμε τη μεγαλύτερη μετακίνηση πληθυσμού της εποχής μας. Κάθε εβδομάδα που περνάει δίνει νέα σημασία στην παράσταση που δημιουργούμε και στις ιστορίες που έχουν συγκεντρώσει οι δραματουργοί. Καθετί που κάνουμε είναι σχετικό και καθίσταται ολοένα και περισσότερο επίκαιρο, όσο ο καιρός περνάει και όσο πειράγματα για το δημοψήφισμα ή γελοία ιντερλούδια φαίνονται να καθρεφτίζουν τις τελευταίες δημοσκοπήσεις και πολιτικές συνεντεύξεις. Όπως τόσο εύγλωττα το έθεσε η Angelika, η παράστασή μας είναι απαραίτητα δυναμική και ελαστική μαζί και προκειμένου να λειτουργήσει πρέπει να κι εμείς να είμαστε το ίδιο εύπλαστοι όσο και το περιεχόμενό της. Πρέπει να αφεθούμε άφοβα στο ταξίδι που θα μας οδηγήσει αυτό το project, όπου κι αν καταλήξει αυτό. Από αναπόφευκτα τεχνολογικά ζητήματα, όπως πιθανή δυσλειτουργία του Skype κατά τη διάρκεια της παράστασης, μέχρι το διαρκώς εναλλασσόμενο πολιτικό τοπίο από το οποίο αντλούνται οι ιστορίες μας, το Phone Home θα είναι μια παραγωγή που περισσότερο συμβαίνει σε εμάς και από εμάς, παρά αποτελεί ένα άμεσο προϊόν της δημιουργικότητάς μας. Οι ιστορίες λέγονται από μόνες τους και, όπως ανακαλύψαμε με την ομάδα του Λονδίνου κατά τη διάρκεια των δικών μας προβών, η πραγματική μας δουλειά ως πρακτικοί του θέατρου είναι να μην εμποδίζουμε το έργο να εξελιχθεί.

Ωστόσο, παρά τις τόσες μεταβλητές, υπάρχει μια παράξενη τάξη και σύμπνοια στις διαδικασίες – ένα στοιχείο που αποδείχτηκε όταν ο Tom και ο Michael, οι σκηνοθέτες από το Λονδίνο και το Μόναχο, εμφανίστηκαν ένα πρωί στη Σφενδόνη φορώντας πανομοιότυπα ρούχα. Ναι, ναι, συνέβη κατά τύχη μας είπαν, αλλά έχω τελικά την εντύπωση ότι τίποτα σε αυτό το project δεν συμβαίνει κατά τύχη. Ούτε καν τα λάθη μας, ούτε οι παραλείψεις μας και, τολμώ να πω, ούτε ακόμα και οι στιγμές ιδιοφυίας μας. Γιατί η πραγματική πρωτοτυπία αυτού του project δεν είναι ότι ξέρουμε όλοι ακριβώς πού πηγαίνουμε, αλλά ότι οι ομάδες παραγωγής μας έφεραν αυτούς τους συγκεκριμένους ανθρώπους μαζί σε ένα εικονικό δωμάτιο, συνδεδεμένο με wifi,  προβολές βίντεο και μια βαθιά επιθυμία να αποδώσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις ιστορίες που επιλέχθηκαν. Η ομορφιά αυτού του project είναι η γενναιοδωρία και η αποφασιστικότητα των ανθρώπων με τους οποίους βρέθηκα να συνεργάζομαι και η κοινή προσδοκία να προκαλέσουμε όχι μόνο το δικό μας κοινό, αλλά και το κοινό σε καθεμιά από τις χώρες των συνεργατών μας.

Οι πρόβες μας στην Αθήνα ήταν σύντομες και η τελευταία φορά που θα βρεθούμε ποτέ όλοι μαζί, σαν ένας θίασος στον ίδιο, φυσικό χώρο. Αλλά πιστεύω ότι ο λόγος που συνέβη αυτό είναι περισσότερο συναισθηματικός παρά πρακτικός. Ηθοποιοί και τεχνικοί είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που τολμάμε να έρθουμε αντιμέτωποι και να ξεπεράσουμε τις προκλήσεις του να δουλεύουμε μαζί, ενώ βρισκόμαστε χιλιάδες μίλια μακριά, όμως νομίζω ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι στον καθένα μας θα λείψει η παρέα του άλλου. Αν μη τι άλλο, το Phone Home και αυτές οι στιγμές που επαγγελματίες βρίσκονται σε ένα δωμάτιο, κοιτάζοντας τριγύρω και χαμογελώντας ξανά και ξανά, θα γίνουν ο λόγος που αυτό το project θα είναι μόνο η πρώτη από πολλές παν-διεθνείς συνεργασίες και προσπάθειες. Πιστεύω ότι αυτή είναι μόνο η αρχή ενός θεάτρου επικεντρωμένου σε πρακτικούς του από κάθε ήπειρο που δουλεύουν μαζί για να πουν ιστορίες και να αγγίξουν νέα ακροατήρια. Υπάρχει μια μεγαλοπρέπεια όταν δουλεύουμε μαζί, η οποία είναι τόσο επιβλητική που δεν αναπαράγεται όταν είμαστε χώρια. Αλλά για την ώρα, για το Phone Home, έχουμε πολλή δουλειά!

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code